ლეგენდა „ჩუმი სანთლის ღამე“
ძველ საქართველოში სჯეროდათ, რომ ძველით ახალი წლის ღამეს დრო ერთი წამით ჩერდება. სწორედ ამ წამში — როცა 13 იანვარი 14 იანვარს გადადის — ადამიანის სურვილი, თუ ჩუმად და გულწრფელად არის ჩაფიქრებული, აუცილებლად აღწევს ცამდე.
ლეგენდის მიხედვით, ერთ სოფელში ცხოვრობდა მოხუცი ქალი, რომელიც ყოველ ძველით ახალ წელს სანთელს ანთებდა, მაგრამ ხმამაღლა არასოდეს არაფერს ითხოვდა. მხოლოდ ჩუმად იჯდა ფანჯარასთან და ცეცხლს უყურებდა. სოფლის ხალხი ეკითხებოდა, რას სთხოვდა ღმერთს.
ქალი პასუხობდა:
„თუ სურვილს ხმამაღლა იტყვი, ის ადამიანებს ეკუთვნის; თუ ჩუმად — ზეცას.“
ერთ წელს სოფელს დიდი უბედურება დაატყდა. რამდენიმე დღე ძლიერი გვალვა იყო. მოსავალი ნადგურდებოდა. ერთ ღამეს მოხუცმა ქალმა სანთელი აანთო და ჩუმად ილოცა. დილით კი მოულოდნელად გაწვიმდა, რომელმაც ყანები გადაარჩინა.
მას შემდეგ ხალხმა ირწმუნა, რომ ძველით ახალი წლის ღამე „ჩუმი ლოცვის“ დროა, როცა სიტყვები ნაკლებად საჭიროა, ვიდრე ფიქრი.
ლეგენდა თაობიდან თაობას გადაეცემოდა და სწორედ ამიტომ დღესაც ბევრ ოჯახში ძველით ახალ წელს:
-
სანთელს ჩუმად ანთებენ
-
სურვილს ხმამაღლა არ ამბობენ
-
ტელევიზორს თიშავენ
-
რამდენიმე წუთით მარტო რჩებიან
ეს ღამე დღემდე ითვლება ყველაზე მშვიდ და გულწრფელ სურვილების ღამედ.
