ფსიქოლოგი ნინო დგებუაძე გვიზიარებს.
„რა ხდება სინამდვილეში, როცა „აურას“ ვგრძნობთ ?
ოდესმე გქონიათ შეგრძნება, რომ ოთახში ვინმე შემოვიდა და ჰაერი თითქოს „დამძიმდა“? ან პირიქით, შეხვდით ადამიანს, რომლის სიახლოვესაც მაშინვე სიმშვიდე და უხილავი სითბო იგრძენით? ჩვენ ამას ხშირად „აურას“ ვუწოდებთ, თუმცა ფსიქოლოგიაში ამ ჯადოსნურ მოვლენას სრულიად რეალური და დამიწებული საფუძვლები აქვს.
აურა, ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით, არის ჩვენი შინაგანი სამყაროს „არავერბალური ანაბეჭდი“.
წარმოიდგინეთ, რომ თქვენი სხეული მუდმივად საუბრობს. მაშინაც კი, როცა ჩუმად ხართ, თქვენი მიკრო-მიმიკები, სუნთქვის რიტმი, კუნთების ტონუსი და მზერა გარშემომყოფებს უზარმაზარ ინფორმაციას აწვდის.
ჩვენი ტვინი ამ სიგნალებს წამში 60 000-ჯერ უფრო სწრაფად ამუშავებს, ვიდრე სიტყვებს. სწორედ ამიტომ, როცა ვამბობთ „ამ ადამიანს კარგი აურა აქვს“, ჩვენი ქვეცნობიერი სინამდვილეში გვეუბნება: „მისი სხეულის ენა ღიაა, ემოციები გულწრფელი და ის საფრთხეს არ წარმოადგენს“.
ჩვენს ტვინში არსებული სარკისებური ნეირონები სხვის ემოციას პირდაპირ ჩვენს ნერვულ სისტემაში „არეკლავენ“. თუ თქვენს წინ ადამიანია, რომელიც შინაგანად იწვის, თქვენ ამას ფიზიკურ დონეზე, გაუცნობიერებელი შფოთვით იგრძნობთ.
თითოეულ ჩვენგანს აქვს უხილავი ბუფერული ზონა. როცა ადამიანი საკუთარ თავთან ჰარმონიაშია, მისი ეს „ველი“ სტაბილურია და სხვებისთვისაც კომფორტული. ხოლო შინაგანი კონფლიქტის დროს, ეს საზღვრები თითქოს ირღვევა, რაც გარშემომყოფებში გაურკვეველ დისკომფორტს იწვევს.
ჩვენი განცდები კუნთებში ილექება. ადამიანი, რომელიც წლებია ბრაზს ან დარდს ატარებს, ამას სხეულებრივი „ჯავშნით“ გამოხატავს. ჩვენ ამას ვხედავთ არა როგორც ფიზიკურ დეტალს, არამედ როგორც ზოგად განწყობას – იგივე „მძიმე აურას“.
საბოლოო ჯამში, აურა არ არის რაღაც, რაც ჩვენს გარშემო დაფრინავს.
აურა არის ის, რაც ჩვენშია.
ეს არის ჩვენი ფსიქიკური ჯანმრთელობის, ემოციური ინტელექტისა და სხეულებრივი თავისუფლების ჯამი, რომელიც სამყაროსთან კონტაქტში უსიტყვოდ შედის.
რაც შეეხება მთავარ კითხვას – შეუძლია თუ არა სხვისმა „აურამ“ ჩვენზე გავლენა მოახდინოს? პასუხი ცალსახაა: დიახ, და ეს გავლენა სრულიად ფიზიკურია.
სხვისი აურა ჩვენზე გავლენას ახდენს იმდენად, რამდენადაც ჩვენი სხეული მუდმივად ცდილობს გარემოსთან ადაპტაციას. თუმცა, ამ პროცესის გაცნობიერება იმის გაგება, რომ ეს „სხვისი სიმძიმეა“ და არა ჩვენი არის პირველი ნაბიჯი საკუთარი ემოციური ჰიგიენისა და შინაგანი წონასწორობის შესანარჩუნებლად.
არსებობენ ადამიანები, რომლებთან ურთიერთობის შემდეგაც თავს დაცლილად ვგრძნობთ. ფსიქოლოგიურად ეს აიხსნება იმით, რომ ჩვენი ფსიქიკა დიდ რესურსს ხარჯავს მათი „მძიმე“ სიგნალების გადამუშავებაზე ან მათგან თავის დასაცავად. პირიქით, „მსუბუქი აურის“ მქონე ადამიანები ახდენენ ჩვენი ნერვული სისტემის რეგულაციას მათ გვერდით ჩვენი ორგანიზმი მშვიდდება, რაც ენერგიის მოზღვავების შეგრძნებას გვიჩენს.
ჩვენი ნერვული სისტემა ბუნებრივად არის მოწყობილი სხვებთან „სინქრონიზაციისთვის“. ეს არის თავდაცვითი რეაქცია, რომელსაც სხვისი მდგომარეობა თქვენში ააქტიურებს.
გაავლეთ მკაფიო ზღვარი თქვენს ემპათიასა და სხვის მდგომარეობას შორის. თქვენ შეგიძლიათ გესმოდეთ ადამიანის, განიცდიდეთ მის მდგომარეობას, მაგრამ არ იყოთ ვალდებული, ეს სიმძიმე საკუთარ თავზე აიღოთ”,- წერს დგებუაძე.
iPhone: https://apps.apple.com/fr/app/sheni/id6746877342?l=en-GB
Telegram არხი: https://t.me/SheniEkimi
